Fouten kunnen gebeuren, Zwijgen daarna niet.
- Raoul
- 15 jan
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 28 jan
Waarom ik dit schrijf
En dat roept de bezorgdheid op - niet alleen voor een mening, maar in plaats daarvan is het geen verklaring, om zo te zeggen, maar voor bewustwording. Het gaat erom gezien te worden, gerespecteerd te worden en daadwerkelijk verandering teweeg te brengen. Daarom schrijf ik dit.
Ik vraag om deze bewustwording voor patiënten zoals ik - voor mensen die drastische veranderingen en bijwerkingen in hun lichaam hebben ondergaan na medische ingrepen en die gehoord willen worden. Niet als een mopperend geval aan de zijlijn, maar als een echt voorbeeld van een persoon, een verhaal en een verschil.
Erkenning als begin van begrip
Want er is geen begin van begrip zonder erkenning. En zonder begrip is er geen begin van een succesvol behandelproces.
Ze zullen me niet stoppen, zelfs als ze proberen me het zwijgen op te leggen - ik zal hiermee doorgaan. Ik voel het elke dag: dat raakt iets diepers dan alleen mijn omstandigheden.
Wat ik zie en hoor achter de schermen
Ik voel het in al die off-the-record gesprekken en in reacties; wanneer ik mijn gevoelens deel op een dag dat ik ze ken. Er zijn tranen en erkenning; vertrouwdheid; tegelijkertijd echter weinig structurele verwijzingen naar antwoorden.
Mensen zeggen tegen me: “Dat kan gebeuren.” Ze hebben gelijk - fouten kunnen erin sluipen. Dat heb ik geleerd in mijn opvoeding. Maar wat daarna komt, is wat telt.
Waar het misgaat: het gesprek dat niet plaatsvindt
Ga in gesprek - er is geen echte dialoog.
In mijn jeugd heb ik geleerd te geloven: fouten gebeuren. Maar dan open je een gesprek - een gesprek is open, eerlijk en oplossingsgericht. Je erkent wat er is gebeurd, je kijkt samen naar wat wel en niet werkte, en je zoekt naar verbetering.
Dat respecteert niet alleen menselijke waardigheid, maar creëert ook de basis van alle vertrouwen.
Maar dat gebeurt niet.
Het ontbreken van openheid en verantwoordelijkheid
Er is geen echte openheid. Geen eerlijk gesprek. Niemand is constructief over de dingen die misgingen en wat er kan worden veranderd. Het biedt een gedragscode, maar er gebeurt niets mee, geloof ik.
De GOMA-gedragscode en de praktijk
Wat ik me hiervan herinner is dat de KNMG (de artsenfederatie) een duidelijke code heeft voor openheid na een medisch incident - de GOMA - Gedragscode Openheid bij Medische Aansprakelijkheid.
De KNMG stelt dat openheid volgt na fouten, waarbij de patiënt wordt aangesproken, wordt uitgelegd wat er is gebeurd en het gesprek dat gericht is op herstel en leren.
De vragen die blijven liggen
V: Waar verwijst dit allemaal naar? Waarom hebben we de neiging om deze gedragscode te geloven - een soort papieren werkelijkheid, een die we eigenlijk niet naleven?
Waarom krijgen ik en anderen niet de eerlijke gesprekken die we verdienen? Wat is de noodzaak om de patiënt op afstand te houden terwijl de patiënt centraal zou moeten staan?
Geen persoonlijke aanval, maar een oproep
Dit is geen persoonlijke vendetta, dit is een oproep tot hervorming.
Ik blijf dit doen omdat ik voel dat:
Erkenning is in feite al het begin van genezing.
Erkenning zorgt er ook voor dat anderen zich niet geïsoleerd voelen.
Openheid is de enige methode om beter beleid, betere patiëntenzorg en betere behandeling te bereiken.
Waarom dit iedereen aangaat
Ik schrijf dit niet als een boze man - ik schrijf dit omdat ik ervan overtuigd ben dat dat moet veranderen. Voor patiënten zoals ik en voor iedereen die het zorgsysteem betreedt.
Omdat het niet gaat om één persoon, één klacht of één incident. Het gaat om een open, verantwoordelijke en medelevende cultuur.
Tot slot
We zijn stil, zonder woorden.
Als we blijven praten, kunnen we samen leren.
Opmerkingen